Merhaba sevgili okurum,

Bir sabah uyandığında pencerenden süzülen ışık tanıdık gelmediğinde, ya da sokakta yürürken duyduğun o yabancı dillerin uğultusu içinde kendi sesini aradığında, tam da oradayım seninle. Bir bavula kaç anı, kaç umut ve kaç hayat sığar ki? Bugün, bedenini kilometrelerce uzağa taşımış ama ruhu köklerini arayan seninle dertleşmek istiyorum.

Göçmek, sadece bir ülkeden diğerine gitmek değildir. Göçmek, aynı zamanda eski 'sen'den yeni 'sen'e geçiş yapılan sancılı bir köprüdür. Her yeni başlangıç ne kadar heyecan verici görünse de, vedalaşılan her şeyin – bir sokağın, bir dostun, bir kokunun – görünmez bir yası vardır içimizde. Bu hüznü taşımak zayıflık değildir, aksine, ne kadar derin sevebildiğinin göstergesidir.

Aidiyet Nerededir?

Yeni bir ülkede hayat kurarken en çok 'Buraya ait miyim?' sorusu yorar bizi. Kendimizi ne tam olarak geldiğimiz yere ne de bulunduğumuz yere ait hissedemediğimiz, arafta kaldığımız o ince çizgide yürürüz bazen. Ancak bilmelisin ki, aidiyet bir coğrafya meselesi değildir. İnsanın ilk evi kendi bedenidir, kendi ruhudur. Kendi içindeki evi güvenli ve şefkatli tuttuğunda, dünyanın neresinde olursan ol, üşümezsin.

Kendine Şefkatle Yaklaş

Dilini bilmediğin bir sistemle uğraşırken, basit bir market alışverişinde bile kendini yabancı hissederken hissettiğin o yorgunluğu görüyorum. Omuzlarındaki "başarmalıyım", "buraya tutunmalıyım" yükünü biraz olsun yere bırak. Kendine sormayı unutma: "Bugün nasılsın?"

Köklerin hiçbir yere gitmedi. Sen, köklerinden kopmadın, sadece o köklerin ucunda yepyeni, belki biraz daha dayanıklı, bambaşka bir coğrafyanın rüzgarıyla dans edebilen yeni çiçekler açıyorsun. Gittiğin yere kendi renklerini, kendi ahengini götürüyorsun.

Unutma sevgili okurum, yalnız değilsin. O tanıdık hisleri özlediğinde ve kelimelerinin yuvaya dönmesine ihtiyaç duyduğunda, bu satırlar her daim sana açık bir kapı olacak. Kendi hikayeni yeniden yazarken, en çok kendine sarılmayı unutma. Sevgiyle kal...